Radyo Kontrollü Modelcilik ve AMUK - Bölüm 2: Radyo Kontrole Geçiş

Radyo Kontrola Geçiş

Mecmua ve kataloglardan, transistörlerin sayesinde artık orantılı (proportional) çok kanallı radyo kontrol setlerinin var olduğunu biliyor ve model uçak pilotluğuna geçmeyi çok istiyordum. Bu imkana ancak 1970 yılı başlarında ilk 4 servolu R/C setimi Almanya'dan getirterek kavuşabildim. Okuduklarımdan, planör modeli ile başlamanın daha uygun olacağını öğrenmiştim. Graupner kataloğunda, çok beğendiğim Cirrus adlı 2.5m kanat açıklıklı çok güzel görünümlü bir planör vardı. Onu inşa etmeye karar verdim.

Katalogdaki 3 görünüşten faydalanarak bir büyütme yapıp gövde ve kuyruğunu ahşap olarak inşa ettim. Kanatları ise, mecmualarda okuduğum yazılarda çok daha sağlam ve yapımı kolay olarak gösterilen stropor/balsa sandviç sistemini kullanarak yapmaya karar verdim. Buna ait bütün bilgiler elimdeki dergi ve kitaplarda vardı. Stroporu kesecek ısı testeresini yapmak kolaydı. Güç kaynağı olarak evdeki model tren trafosu çok uygundu. Yakındaki bir müzik mağazasından da mandolin teli almak kolaydı ama bu teller ısıya dayanmayıp kısa sürede kopuyor, stropor da ziyan oluyordu. Sonunda nikel kromlu uygun bir rezistans teli bulup kullanana kadar epey stropor levha harcadım. Kanadın alt ve üst balsa levhalarını kolayca hazırladım.

Okuduğum yazılarda balsa levhaların stropora "epoxy" adlı reçine/tutkal ile yapıştırılacağı yazıyordu. Ankara'da bu gibi malzemelerin bulunduğu Posta Caddesi'ndeki en büyük mağazalarda bile epoxy denen yapıştırıcının ne olduğundan kimsenin haberi yoktu. Sonuçta iki parçalı bu yapıştırıcı cinsinden 404 adı ile satılan bir tutkal buldum ama bu da 1-2 gramlık tüplerde ilaç gibi satılan bir şeydi. Bunlarla eni 25-30 cm, toplam boyu 250cm olan bir kanadın alt ve üstünü yapıştırmak için düzinelerle tüp almak gerekecekti. Benzer yapıştırıcıdan daha büyük mikdarda bulmak için yaptığım araştırma sonunda metal kutu içinde 100-150gr lık iki parçalı yapıştırıcı buldum. Bu 404'e göre daha koyu ve siyah renli idi satıcı ise nerelerde kullanıldığını bilmiyordu. Yapıştırıcıyı kardıktan sonra sert olduğu için yüzeylere sürmek oldukca zordu; pek ince de sürülmüyordu. Ama ertesi gün kalıptan çıkartığımda çelik gibi çok sağlam ama bayağı ağır bir çift planör kanadım vardı. Sonradan öğrendiğime göre bu yapıştırıcı çatlak motor karteri gibi metalleri yapıştırmaya yarıyormuş. Kanatlar ağır olmuştu ama alan büyük olduğu için planörün yamaçta süzülüşü oldukça iyi idi. Ama bu model eğitim modeli olmaktan o kadar uzaktı ki, her hafta sonu uçuş bir iki dakikada bir hasarla sona eriyor, hafta içinde birkaç akşamı tamir ile geçirmek zorunda kalıyordum.

Tam bu sırada her sayısında model uçak planı veren Flug und Modeltechnik dergisinde yayımlanan 160cm kanat açıklığı olan sadece dönüş dümeni ile konrol edilen bir ilk eğitim plânör planı imdadıma yetişti. Bu modeli inşa ve kontrol etmek ve hasarlanması durumunda da tamir etmek gayet kolaydı.Yine aynı dergide yapımı gösterilen 30m lâstik ve 150m uzunlukta mesinadan yapılan bir katapult vasıtası ile bu modele iyi bir yükseklik kazandırmak mümkün oluyordu. Bu yükseklik en az 3-5, termikli havada ise 15-20 dakika uçuş zamanı sağlıyordu. Sonradan ikinci bir servo ile yükseliş dümeni ilave ettiğim bu planör modeli ile R/C pilotluğunu öğrendim diyebilirim.

Resim 3: Robert H. MunnBu dönemde 2.5cc hacimli motorlu eğitim tipi bir model uçak ile motorlu uçuşlara da başladım. Ergazi alanı toprak olduğundan ve bu alan motorlu modellerin kalkış ve inişleri için sakıncalı bulduğumdan THK yetkilileri ile görüşüp müsaade alarak Türkkuşu Etimesgut tesislerinde uçuşlara başladım (1971). Burada bir müddet sonra bana katılan meraklı birkaç arkadaşla model uçuşları yaparken bir gün elinde çok şık bir modelle bir Amerikalı geldi ve bize harika akrobasi hareketleri dolu uçuşlar gösterdi. Amerikan Büyükelçiliği Müşaviri Robert H. Munn (*) (Resim 3) ile böyle tanıştık ve dost olduk. Ankara'da bulunduğu sürede bana ve az sayıdaki modelci arkadaşıma çok büyük yardımları oldu. Kendisi California'da aynı kulüpte üye olan ve düyanın ilk çok kanallı orantılı (proportional) KRAFT marka radyo kontrol cihazlarının üreticisi (ve 1955-56 F3A Dünya Modeluçak Akrobasi Şampiyonu) Phil Kraft'dan Türkkuşu Model Uçak Okulu'na dört kanallı bir R/C seti bağışlatarak, okuldaki öğretmenlerin ilk defa, ciddi bir şekilde, radyo kontrollü uçuşlara başlamasını da sağladı.

Onun insiyatifi ile 1972 yazında Türkiye'de ilk eğlenceli radyo kontrollu model uçak yarışmasını (Fun Fly) THK Genel Başkanının izni ve Türkkuşu Genel Müdürlüğünün yardımları ile Etimesgut alanında gerçekleştirdik. Yarışmaya İstanbul Model Uçak Kulübü ve o seneler Adana İncirlik Üssü'nde Amerikalı görevlilerin kurduğu "Sultan's Club" üyeleri davet edilmişti. Zaten Türkiye'de başka RC modelcilik dalında faal bir gurup da yoktu. İstanbul'lu modelciler kalabalık bir gurup halinde geldiler. 20'den fazla çoğu ölçekli (scale) model getirmişlerdi. Ama yarışmaya katılabilecek seviyede uçuş yapabilecek sadece Fuat Korkmaz ve Mehmet Kaplancalı vardı. Yarışmaya İncirlik'ten Captain Harper Daniel ve ismini hatırlayamadığım bir kişi ile Ankara'dan da ben katıldım. Zamanlı uçuş, looping ve uçağın üstüne bağlanan bir çubuğa geçirilen halka şeklinde tahtadan bir bombanın hedefe atılması gibi bölümlerin yer aldığı yarışmanın ortalarında benim Ugly Stick uçağım interferans olarak tahmin ettiğim bir nedenle kontroldan çıkarak kırıldı. Fuat Korkmaz birinci, Mehmet Kaplancalı ikinci ve İncirlik'ten Captain Harper Daniel üçüncü olarak ödüllerini aldılar. THK, Robert Munn'a yaptığı organizasyonun takdir edildiğini ifade eden bir hediye verdi. İMUK'dan Murat Yucat 'Mustang' tipi bir tel kontrol modeli ile Ankara'da o güne kadar görmediğimiz kalite ve güzellikte akrobasi gösterisi yaptı.

Ankara'da yapılan bu yarışma ve Türkiye'deki modelcilik faaliyetleri üzerine Robert H. Munn tarafından hazırlanan “Uçalım” başlıklı yazı, Model Airplane News dergisinin 1973 yılı sayılarından birinde yayımlandı. O ve onu takibeden birkaç yıl İncirlik Sultan's Club bizi ve İMUK modelcilerini davet ettikleri yarışmalar düzenediler. Yol çok uzun olduğu için İstanbul'dan katılan olmadı ama Ankara'dan bir iki arkadaş ile birlikte katıldık. Benzer yarışmaları sonraki yıllarda da Ankara'da tertiplemek olanağını bulduk. Pek çoğuna İstanbul'lu ve diğer şehirlerden modelci arkadaşlarımız da katıldı.

Türkkuşu Etimesgut tesisleri uzun yıllar (80'li yılların sonuna kadar) boyunca, hafta sonları ve tatil günleri, Ankara'lı modelcilerin uçuş sahası oldu. Uçuşa gelen meraklılar ve seyirciler yavaş yavaş çoğaldı. Dönem dönem Ankara'da görevli yabancılar da bizlere katıldı.


 
Buradasınız: Ana Sayfa KULÜBÜMÜZ Radyo Kontrollü Modelcilik ve AMUK